Θυμάμαι τα βινύλια!!

Θυμάμαι την εποχή με τα βινύλια και πονάω.. Αυτή η τρέλα με την μουσική πλάκα κράτησε χρόνια μέχρι να γυρίσει στο ψηφιακό. Από το κουβάλημα τα χέρια μου μακρύνανε 20cm τουλάχιστον. Βαριά τα γαμ_μένα, έλεγα συνέχεια από μέσα μου.. Ύστερα μου μιλούσαν για την ελαφρότητα της μουσικής… Η χαρά της απόκτησης δεν περιγράφεσαι. Η μυρωδιά του χαρτιού και του πλαστικού, καθώς και το ηχητικό αποτέλεσμα έφερνε ψυχική διέγερση. Αυτό που με ενοχλούσε στους δίσκους είναι ότι γυρνάνε γύρω-γύρω.. και ζαλίζομαι. Από μικρός είχα το ελάττωμα.. Έβλεπα παιδική χαρά με γύρω-γύρω και έφευγα. Μόνο τραμπάλα, μονόζυγο και μήλα με τα κορίτσια….

Με ζαλίζουν τα βινύλια αλλά μου αρέσουν. Είμαι δεμένος συναισθηματικά μαζί τους και ότι αγαπάς το κρατάς με τις όποιες παρενέργειες δημιουργεί…. Ίσος επειδή έχει τρύπα στην μέση. Και τα συμπιεσμένα δισκάκια (CD) έχουν τρύπα στην μέση, αλλά δεν τα βλέπεις να γυρνάνε.. και είναι μικρά για το δικό μου ύψος. Τα κρατάω όλα φιλαγμένα με σωστό τρόπο συντήρησης τα βινύλια. Τα θυμάμαι όλα ένα-ένα. Θυμάμαι και αυτά που έχω, και αυτά που μου έκλεψαν, σε ποιους δάνεισα, και ποια δεν έχω.. Δεσμεύουμε δωμάτιο για τα βινύλια, και άμα έρθει κανένας ξένος τον βάζουμε στον καναπέ.

Ένα δωμάτιο βινύλια χωράει σε 2 σκληρούς περίπου. Τόσα χρόνια, τόσο κουβάλημα, τέτοια φροντίδα για δυο σκληρούς; Βαρύ το τίμημα..

Στην περίπτωση ατομικής έκρηξης τα βινύλια θα μείνουν, και άμα έχεις κουρδισμένο το πικάπ, θα παίζει μουσική. Άσε που άμα βρεις και Κινέζικο μηχανισμό με λεπτοδείκτες, το κάνεις ρολόι να το βάλεις στον τοίχο να το χαζεύεις.. φαντάζεσαι το τραγούδι στον χτύπο του ρολογιού και βλέπεις το χρόνο να περνάει.. (τι ποιητικό)